Эпас пра Гільгамеша

Задоўга да «Іліяды», «Адысеі» і Бібліі людзі ўжо разважалі пра сяброўства, смерць, страх і бессмяротнасць.
«Эпас пра Гільгамеша» — тэкст, у якім чалавечая адвага, боль страты і жаданне перамагчы лёс гучаць з неверагоднай сілай нават праз тысячагоддзі. Гэта не проста старажытны міф, а жывое сведчанне таго, як рана чалавек пачаў шукаць сэнс свайго існавання.

***
«Эпас пра Гільгамеша», які ў розных моўных і сюжэтных версіях складаўся ў першай палове ІІІ — другой палове ІІ тыс. да н.э., — магчыма, самы старажытны эпічны твор сусветнай літаратуры і адначасова самы вядомы тэкст культуры Старажытнай Месапатаміі. Гэта толькі малая частка вялікай колькасці вавілонскіх эпасаў, але яна найбольш знакавая, бо мае сваю арыгінальную «пасіянарную філасофію»: спалучэнне самааналізу, моцнай жарсці і неверагоднага пачуцця авантурызму і няўрымслівасці.

Пераклад гэтага выдання выкананы збольшага паводле акадскай «нінэвійскай версіі», найбольш імаверным аўтарам якой быў заклінальнік Сін-леке-ўніні з Вавілона, які жыў каля ХІІ ст. да н. э.

Адрасуецца ўсім, хто цікавіцца класічнай літаратурай.