Любыя косці

Гэта свет, у якім немагчыма дакладна адрозніць побыт ад рытуалу.
Дом, пад’езд, лазня, паштовыя скрынкі — усё становіцца прасторай памяці і цуду. Гісторыя разгортваецца павольна, нібы абрад, у якім рэчы, целы і словы захоўваюць значна больш, чым здаецца на першы погляд. «Любыя косці» — гэта раман, што гаворыць пра вернасць, страхі і чалавечую ўразлівасць мовай магічнай рэальнасці і фальклорнай інтуіцыі.

***
Раман Катрыны Зіле «Лю́быя косці» — гісторыя жыцця жанчыны, якая захоўвае косці двух мужчын у мэблевай секцыі ў сябе дома. У атмасферным, прасякнутым магічнай рэальнасцю творы пераплятаюцца паўсядзённасць спальных раёнаў Вільні і літоўскі фальклор. Час дзеяння рамана нявызначаны, умоўны. Жыццё тут сустракаюць і праводзяць у лазні шматкватэрнага дома, пастухі ездзяць на выган на тралейбусах, жывёл трымаюць у кватэрах, хлеб пякуць на лесвічнай пляцоўцы, каля паштовых скрынак; у доме ладзяцца рытуалы, адбываюцца цуды.  Стыль аповеду нагадвае рытуальны саван, у які загорнутыя ключавыя падзеі, пачуцці, успаміны, пробліскі чорнага гумару і грубай мовы, даследуюцца тэмы адносін, вернасці, забабонаў і чалавечнасці.