«Усе гэтыя імаверныя жыцці — ці былі б яны рэальнымі недзе яшчэ? Яго худыя плечы, галава, якую ён пачаў галіць, наша няздольнасць жыць разам, мае рэчы, раскіданыя па падлозе, увесь гэты пясок, што назбіраўся ў ванным пакоі — кватэра з Airbnb, руды сабака. Перастаць кахаць можна раптоўна, як упасці, сказала я ў той вечар свайму тэлефону, а, магчыма, і свайму мужу, гэта не процілегласць каханню, гэта яго магчымы пяшчотны працяг…» Кранальная і тонкая кніга, якая нагадвае, што свет напоўнены паэзіяй настолькі ж, наколькі і рэальнымі аб’ектамі.
