Сымона дэ Бавуар · Skaryna Press
Пераклад Уладзіслава Гарбацкага. „Вельмі лагодная сьмерць“ — гэта ці ня першы матэрыялісцкі тэкст пра сьмерць. Ніякіх больш духоўных, таямнічых і мэдытатыўных наплываў. Засталася сьмерць як працэс, структураваны сацыяльнай татальнасьцю, насычаны тэхналёгіямі.“ — Ален Бад’ю, францускі філёзаф, 1965 Калі ў Франсуазы, маці Сімоны дэ Бавуар, знаходзяць рак на позьняй стадыі, дэ Бавуар упершыню за многія дзесяцігодзьдзі застаецца ля ложка маці і назірае, як жанчына, якую яна, здавалася, добра ведала, раскрывае невядомую дагэтуль волю да жыцьця. Напісаная ў бескампрамісным, аналітычным стылі, які зрабіў дэ Бавуар адной з самых уплывовых мысьлярак ХХ стагодзьдзя, “Вельмі лагодная сьмерць” пракрочвае праз апошнія тыдні жыцьця Франсуазы без шкадаваньня ані да чытача, ані да самой аўтаркі. Дэ Бавуар дасьледуе дробныя жорсткасьці шпіталёў, добразычлівую хлусьню, якую кажуць лекары, і свае заблытаныя пачуцці да маці, якую яна большую частку дарослага жыцьця трымала ад сябе на адлегласьці. У выніку ў нас у рукох не банальныя ўспаміны пра бяду, а філязофскае асэнсаваньне сьмяротнасьці — таго, як мы паміраем, як успрымаем сьмерць, і як безнадзейная хвароба можа зьдзіраць напластаваньні нявырашаных канфліктаў, каб адкрыць пад імі сапраўдную пяшчоту. Упершыню апублікаваная ў 1964 годзе, гэтая невялікая, ашаламляльная кніга застаецца адным з самых шчырых апісаньняў страты маці і ключавым творам у Бавуаравых дасьледаваньнях цялеснасьці, старэньня і чалавечай годнасьці.
