Атаман-барабан: апавяданні пра свойскую жыўнасць. Ветрачок-5

ЖУЧОК

Вось навіна дык навіна! Ноччу акацілася авечка і прывяла двух ягнятак. Прыгожых, у чорных кажушках. Радая гаспадыня, рады гаспадар, я таксама скакаў ад радасці, нават пагладзіў баранчыкаў. А назаўтра баба Анюта завойкала:

– Ой, бяда з нашымі двайняткамі...

– Адкуль ты ведаеш? – спытаўся дзед Змітрок.

– Бо плача адно, не сціхаючы, плача...

Пачуўшы гэта, мы хутчэй падаліся ў хлеў. Адчынілі дзверы, заглянулі ў цёмную загараду... Адзін баранчык, прыпаўшы да авечкі, смактаў малако, а другі стаяў, як сірата, і жаласна крычаў:

– Бе-е-е!.. Бе-е-е!..

– Няўжо не прыняла? – спалохаўся гаспадар.

Я ўзяў ягнятка на рукі, паднёс да маці. А яна адпіхнула яго лбом і не падпусціла да сябе.

– Ах ты, дурніца!.. – раззлаваўся дзед Змітрок. – Не хочаш карміць сваё дзіця? Дык я цябе прымушу сілай!..

Мы злавілі авечку, прыціснулі да зямлі, паклалі побач баранчыка. Ён тут жа прыліп да вымя, ажно хвосцік задрыжаў. Адным словам, пакармілі галоднага Жучка – так дзед назваў баранчыка. А што рабіць далей? Не будзеш кожны дзень трымаць дурную авечку. Добра, што ў каровы хапала малака: і для бычка, і для баранчыка... Замяніў Жучку матулю дзед Змітрок. Ён пачаў паіць адкідыша з бутэлькі. Убачыць баранчык дзеда – тыцкае ў калені: маўляў, хутчэй мяне кармі! Паедзе стары на веласіпедзе ў краму, а Жучок бяжыць за ім па вёсцы, як сабачка. І абавязкова атрымае гасцінец – скарынку хлеба. Нават не адну, бо кожны, хто выходзіў з магазіна, частаваў дзедавага гадунца. За гэта ён цалаваў усім руку і ні кропелькі не саромеўся.

Іншыя кнігі з серыі "Ветрачок":
Выпуск 1
Выпуск 2
Выпуск 3
Выпуск 4
Выпуск 6
Выпуск 7