Калі б на маіх карцінах была маленькая шуфлядка, я б схаваў у ёй гэты тэкст. А можа, ён бы ўвесь зьмясьціўся на сьпіне нейкага пэрсанажа або ў кішэні штаноў аднаго з клэзмэраў на маіх тэатральных росьпісах. …Я бачу далячынь ракі, мост, за ім — агароджу вечнасьці. Зямлю і магілу. Тут яна, мая душа. Тут шукайце мяне, тут я, тут мае карціны, мая творчасьць. Мая туга. Вось яе партрэт. Або хіба ня ўсё роўна — гэта ж я. Хто я? Возера пакутаў. Заўчасная сівізна, вочы — горад сьлёз, душа, якой амаль няма, мозг, якога няма зусім. Дык што ж ёсьць?
