Tvory

Da 150-hodździa Ciotki vychodzić zbor mastackich tvoraŭ aŭtarki. Čarhovy tomik u “Vilenskaj seryi” vydadzieny łacinkaj — a pačatku XX stahodździa Ciotka była adnoj z tych, chto aktyŭna dałučyŭsia da tradycyi vykarystańnia łacinki ŭ biełaruskim druku. Jejnyja pieršyja zborniki paezii byli nadrukavanyja łacinkaj. U vydańnie ŭvajšli paetyčnyja i prazaičnyja tvory piaśniarki, napisanyja dla darosłaha čytactva. Jano viartaje aryhinalnaje abličča šerahu tekstaŭ, jakija na praciahu stahodździa stanavilisia ŭsio mienš paznavalnymi ad pravapisnaha i idealahičnaha redahavańnia. Zbornik taksama robić akcent na feminisckich pierakanańniach Ciotki, čamu pryśviečanaja pradmova ŭkładalnika zbornika Ŭładzisłava Harbackaha. „Možna śmieła skazać, što ź imiem Ciotki źviazany naahuł začatki biełaruskaha žanockaha ruchu. […] Pieršy žanocki hurtok u Vilni — heta jaje rabota (1905-6 h.h.). Ale mo jašče bolš, čym asabistaj ahitacyjaj i žyvym słovam, Ciotka budzić biełaruskuju žančynu svaimi paetyckimi tvorami, jakija svajoj ščyraściaj i hłybinioj pačućcia chapajuć prosta za serca”. — Anton Łuckievič, 1924 „Alojza Paškievič — Ciotka-Biełaruska (biełaruska z-pad Miensku). Vielmi cikavaja dziaŭčyna: viasiołaja, artystyčnaja, deklamatarka, aktyŭnaja dziajačka. Zorka tahačasnaj maładoj biełaruskaj litaratury. […] Vonki nie była pryhožaja ź pieršaha pohladu. Pabyŭšy, pahamaniŭšy, stanaviłasia pryhožaj i pryvabnaj. Muž taksama śviatleŭ ad razmovaŭ ź joju. Viedaŭ u halinie mastactva mieła jana niamała, zaviazvalisia cikavyja razmovy. Jejnaja śmierć stała najvialikšaj strataj dla Biełarusi”. — Julija Bilunienie